ดอกพิกุลเป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ในความเชื่อของชาวพุทธและศาสนาฮินดู ซึ่งมีความหมายถึงความอุดมสมบูรณ์ ความมั่งคั่ง และความเจริญรุ่งเรือง เป็นสัญลักษณ์แห่งความเป็นสิริมงคลจึงเป็นที่นิยมนำมาใช้ในงานมงคลต่าง ๆ

ลายดอกพิกุลยังปรากฏในผ้ายกของชาวไท-ยวนที่อพยพมาจากเชียงแสน (ซึ่งปัจจุบันคือจังหวัดเชียงรายและเชียงใหม่) และได้มีการนำมาฟื้นฟูอย่างจริงจังในเมืองลำพูน โดยเฉพาะในยุคที่ พระราชชายาเจ้าดารารัศมี ทรงนำเอาเทคนิคการทอผ้าจากราชสำนักสยามมาผสมผสานกับความรู้เดิมของช่างทอชาวเหนือ และมีการใช้ดิ้นเงิน ดิ้นทอง มาทอ ทำให้ผ้ายกดอกลำพูนมีความงดงามเป็นเอกลักษณ์

ลายห่วงคู่มีต้นกำเนิดจาก ต่างหู หรือเครื่องประดับที่มีลักษณะเป็นห่วงกลมสองห่วงคล้องกัน ซึ่งเป็นเครื่องประดับพื้นฐานที่สตรีในสมัยโบราณนิยมสวมใส่ นอกจากนี้ยังอาจมาจาก กำไล ที่มีลักษณะเป็นวงซ้อนกันสองวง การนำรูปทรงของเครื่องประดับมาใช้เป็นลวดลายบนผืนผ้า สะท้อนให้เห็นถึงความงาม ความละเอียดอ่อน และสถานะทางสังคมของผู้สวมใส่ในอดีต นอกจากนี้การทอผ้าด้วยลายห่วงคู่ยังมีความหมายถึงการเชื่อมโยงโชคลาภ เงินทอง และความมั่งคั่งเข้าหากันอีกด้วย